Dag 8 Mannetjes op de maan

Live from Miami: Het is 11 juni  2010 22:15 we zijn vanmiddag in Miami aangekomen. We zitten in een prima hotel het: Best Western on the Bay Inn & Marina gewapend met gratis Wifi kan ik het verslag van gisteren en vandaag toevoegen want we hebben weer een hoop avonturen beleefd.

Het was even aanpoten om alles in de Dodge te krijgen maar het is ons gelukt. We hebben gewoon nog lekker in huis ontbeten want we hadden nog genoeg etenswaar over. We hadden een enorme tank drinkwater gekocht maar die hebben we aan de vuilnismannen gegeven die toevallig voorbij kwamen. Samen met een groot aantal lege winkeltassen. Check-out was heel gemakkelijk. Het personeel van Terra Verde is heel vriendelijk en gastvrij, het condominium is mooi onderhouden en groen. We hebben met veel plezier hier de eerste week van onze vakantie door gebracht!

Op naar Kennedy Space Centre. Dit was voor ons allemaal de eerste keer en we hadden er ontzettend veel zin in! Rick is gefascineerd door alles wat met de space shuttle te maken heeft. (hoort bij zijn vervoersmiddelen obsessie) en met een lekker muziekje op en de Dodge op cruise control gingen we richting de oostkust van Florida.

 

Een pikant details voorafgaand aan het komende bezoek is dat Oma een fervent aanhanger is van de theorie dat de mens nog helemaal niet op de maan is geweest en dat het allemaal in scene is gezet. Ik ben dan ook erg benieuwd hoe deze dag gaat beleven. Het weer is wederom prachtig, stralen blauwe lucht en een helder zonnetje. De warmte is goed te houden maar we rijden dan ook een in comfortabele koele car.

De rit naar Kennedy Space Centre is prachtig het laatste stuk voert je door het park van Merritt Island en we zien verschillende krokodillen nonchalant in het naastgelegen water drijven. Oma beseft nu pas echt de deze indrukwekkende beesten in het wild hier voorkomen en is zwaar onder de indruk.

De wegbewijzering is eenvoudig en we gunnen Frans vooralsnog zijn verdiende rust en we draaien al snel de parkeerplaats van het KSC visitors centre.

We twijfelden even wat we zouden gaan doen want ze bieden verschillende opties aan en besloten voor de normale admission ticket te gaan wat een bustour van ongeveer 3 uur zou inhouden en alle toegang op het visitors centre zelf. Achteraf bleek dit een prefecte keus. De bus tour was geweldig en brengt je naar 3 ver uit elkaar gelegen plaatsen van het enorme terrein van KSC. We wisten echt niet dat het zo groot was..

 

Rick bestudeerd zoals altijd het plattegrond..

Het lanceerplatform..

Launchpad..de weg die de shuttle moet afleggen van waar die wordt opgebouwd tot de lanceerlokatie

“Oma deze steen komt van de maan!.. Oma vervolgens..”ach dat is gewoon een tegeltje dat bij mijn ook in de keuken ligt..”

Lunchen onder de Apollo

Kijkje achter de echte schermen

Oma is zwaar onder de indruk van alles wat ze ziet..zou het geloof dan nog komen?

Eindelijk dichtbij de spaceshuttle!

Eventjes een plekje in de schaduw.. 

Wat ik daar probeer uit te beelden weet ik echt niet meer ..;-)

De rakettuin..

We hebben zoveel wetenswaardigheden gehoord en gezien waar we jullie niet verder mee gaan vermoeien. Wij vonden het een geweldig bezoek waarin prachtige natuur en techniek werden gecombineerd in een enthousiaste omgeving. Op één van onze bussen was een wat oudere vrouwelijk chauffeuse die met zoveel liefde over Nasa en het terrein sprak en plotseling de bus stopzette, opstond en opgewonden gilde; Look Look at your right hand site.. it’s amazing!!! Wij ook in grote sprong naar de rechterkant van de bus gesprongen met de verwachting daar een enorme krokodil te zien kwam er Fred de schildpad langszette..Een kleine teleurstelling maakte van ons meester maar deze maakte al snel plaats voor bewondering voor deze dappere schildpad die volgens onze gidse denkt dat ie alles kan. Weg over rennen, lange afstand rennen.. het moraal van het verhaal was  If you believe that you can…

Op de vraag aan Oma of ze nu toch geloofde dat de mens op de maan was geweest na ons uitvoerig en indrukwekkende bezoek aan Nasa bleef het toch een beetje stil. Ze is er nog niet helemaal uit. Het moet denk ik allemaal nog een beetje bezinken en het wordt ongetwijfeld vervolgd.

Na KSC togen we richting de kust van de Atlantische Oceaan. We verlangden met deze hitte naar de zee! We kwamen uiteindelijk uit in het Best Western in Cocoa Beach. Na een snelle pitstop zijn we gaan eten bij Captain J’s op het dakterras met uitzicht over zee. Een heerlijk briesje deed de verzengende middaghitte vergeten en in een beetje ouderwets aandoende omgeving vermaakten we ons met de verhalen van de dag en andere grappen en grollen.

 

De A1A naar het Zuiden

Lekker buiten op het terras eten!

It’s BUD buddy!

Garnalen in coconut butter…

Aangename temperaturen en aangenaam gezelschap..

Zonsondergang in Cocoa Beach!

Rick en ik lagen om 21:30 nog lekker in het zwembad..

Eenmaal terug op de hotelkamer was het tijd voor wat sanitaire pauzes Om de beurt werd het kleine toiletje met een bezoekje vereerd. Maar dat is ‘m kennelijk teveel geworden want toen ik als laatste aan de beurt was (moeders offert zich op) liep de boel bij het doorspoelen compleet over!! En ik bedoel echt compleet! Het water gutste over de pot en ik probeerde het doorspoelen zonder succes nog te stoppen. Ik voelde met net of ik in een film van mister bean zat en liep eventjes in lichte paniek door de badkamer rond terwijl de vloer zich geheel met water vulde!! Langzaam ging het richting het halletje en ik kwam weer bij mijn positieven en waarschuwde Ron met een schrille stem die de boel kwam inspecteren. Snel was de conclusie getrokken: complete evacuatie!! Nee eerst even de receptie bellen en snel was er een mannetje die de boel behendig verhielp met veel handdoeken en stofzuigers. Na al die commotie had ik geen puf meer om mijn verslag te schrijven en zocht ik de rust op van mijn bedje. Niemand heeft het gesnurkt of we hebben allemaal heel vast geslapen want fris en fruitig stonden we de volgende dag op.

Howdoe