Dag 9 Miami here we come!

Dit keer geen wekkertje of sms-je wat me wakker maakte maar een hele felle zon die door een kiertje van de zonwerende gordijnen scheen. Alweer zo’n prachtige dag en als ik me ook maar iets van wakker voel spring ik uit bed om zoveel mogelijk van de dag te kunnen profiteren. Ik heb het nl. al weer in de gaten. Drie weken is te kort!

@ Opa Jan: je hoeft ons huis nog niet te koop te zetten hoor maar het is wel duidelijk dat wet het hier vreselijk naar ons zin hebben. Super dat het gelukt is een reactie te plaatsen!! Gezellig en veel succes met de verbouwing! En niet vergeten ik heb ook dag 8 erop gezet! (productie productie ;-))

IK sloop naar het balkon terwijl de rest nog eventjes doorknorde en bewonderde het felle licht over de kalme oceaan. Rechts de houten pier met rondom wat vissers en surfers in het water. Een verdwaalde hardloper voor op het zachte zand en links de boten voor de haven van Cape Canaveral. Er was geen zuchtje wind en zelfs om 07:00 was het al bijna te warm op het balkonnetje. Het strand lokte verleidelijk, het was tijd voor een eerste duik in de oceaan. (Nog) geen spoor van olie te zien.

Nadat de rest van de familie wakker waas geworden en Rick zo snel mogelijk naar het strand wilden gingen we ontbijten in een ander gebouwtje bij het hotel. Het was er druk binnen en al snel raakten we aan de praat met een Amerikaans gezin naast ons dat belangstellend naar ons informeerden. We babbelden gezellig was over onze plannen tot dat Ron met een flinke bagel in zijn mond enorm moest niezen en de spetters niet alleen tegen mij aan vlogen maar ook naar de tafel van onze gesprekspartners schoten..Het schaamrood steeg naar mijn wangen en Ron bleef er zowat in een mompelde een soort van sorry. Ik wist niet waar ik moest kijken maar de Amerikaanse vrouw pakten een servetje en veegde alles rustig van haar arm af ondertussen een veel betekende blik aan haar man gevende. Die barbaarse Europeanen..

Na het ontbijt snelden Rick en ik ons naar het strand want we wilden er niets van missen voordat onze reis zich naar Miami zou voortzetten en Ron en oma gingen een rustige wandeling maken want Oma’s knie had gister weer veel geleden. Vandaag een dagje in de auto zou haar goed doen.

 

Het water was van een heerlijke temperatuur en het zand was fijn en schoon..

We zaten op de bovenste etage met superuitzicht..alleen dat toilet…

Om ongeveer 10:30 begonnen we aan onze prachtige reis over de A1A langs de kust van Oost Florida richting Miami

Wat impressies van onderweg:

Het grappige was dat we Frans min of meer op de achtergrond hadden laten staan voor het geval dat. Maar we weten inmiddels wat zijn politieke voorkeur is. Om de 400 meter riep hij: naar rechts afslaan, naar rechts afslaan.. Tot dat we het zat waren en hem om het even oneerbiedig te zeggen zijn nek hebben omgedraaid.. Hij wilde ons natuurlijk naar de 1 of de I95 hebben snellere wegen naar het zuiden maar we wilden perse de langzame scenic tour doen..

Voor de lunch wilden we deze keer Subway aandoen waar je heerlijke broodjes kan laten maken en in Port Lucie vonden we er eentje:

De ontzettend aardige serveerster op de achtergrond was helemaal onder de indruk van Rick zijn ogen en overlaadde hem met complimentje “what a handsome boy he is”. Rick spreekt nauwelijks engels maar hij had precies door dat hij bezongen werd en verlegen at hij zijn lekker lunch verder op. De dame in kwestie suggereerde nog een safari park op onze route en belde zelfs nog even naar een informatie dienst voor het telefoonnummer en adres..Service is hier tot kunst verheven..en vriendelijkheid ook. Maar wat wil je ook met dit klimaat (maar dat terzijde)

De lange reis voerde ons langs prachtige plaatsen zoals Vero beach, Jupiter en Palmbeach. Oma was er stil van..zoveel indrukken en zoveel moois. De enorme kasten van huizen, prachtig water en groen. Alles is schoon en rustig en we hadden er zeker geen spijt van dat we deze route hadden genomen. Rich had 2 uur in de auto liggen slapen!! Dus toen we eenmaal in Miami waren aangekomen en in hadden gecheckt bij de veel betere Best Western hierboven genoemd was het tijd voor wat flaneren en eten op Lincoln Road midden in Miami beach. Het is een voor verkeer afgesloten straat vol terrasje, restaurants en winkels.

De avond was zwoel en we besloten dat we wilden eten in ons favouriete shushi tentje waar we 6 geleden ook waren geweest. Ik had wel van te voren op tripadvisor gecheckt of het nog steeds OK was en volgens de reviews is het nog steeds de place to be voor de young and beautiful en heerlijke sushi (dat laatste vonden wij belangrijk..;-)

Toch sportief van die Brazilianen om voor de gelegenheid alles oranje te kleuren..

We vinden deze plek geweldig omdat ik lange tijd in Brazilië heb gewoond (vandaar dat Portugees) en de rest van de familie me graag volgt op de vele bezoekjes naar dit prachtige land. Een heerlijke caiperinha ging er dan ook goed in..

Rick gooit er nog even een Samba tegen aan. Made in Brazil ;-)

 

 Kindersushi..

Volwassen sushi

 Bijna 46 en moet nog steeds door zijn moeder gevoerd worden..;-)

Na de waanzinnige sushi en bijbehorende drankjes hebben we lekker gewandeld op de Lincoln road. Rick was nog lekker fit door zijn middag toetje en ging gezellig met mama de winkels in. Daarna hebben we nog een kleine tour van Miami by Night gedaan.

I love this city!! Die liefde is al geboren ten tijden van Miami Vice en mijn zware puber verliefdheid voor held Don Johnson.

Terwijl we door de stad reden en de lichtjes bewonderden fluisterde ik tegen Ron dat alleen nog de muziek van Phil Collins “In the Air tonight”ontbrak. Op dat moment komt er een rode ferrari voorbij en Ron is zo gefascineerd door het monster dat is de aanbevolen afslag naar het hotel mist..

Het is uiteindelijk toch nog goed gekomen en ligt de rest van de familie al lang te slapen.

even nakletsen over de dag..

Morgen gaan we Miami verder onveilig maken en genieten van deze multiculturele swingende en bruisend metropool!

NU lekker slapen want ik ben kai kapot..;-)

Howdoe!